Ik laat een ander geluid horen dan mijn omgeving.

In mijn pogingen om mijn keelchakra te stimuleren heb ik veel nagedacht over het spreken van mijn waarheid deze week. Wat is mijn waarheid? Hoe spreek je die uit? Tijdens mijn meditaties kwam ik daar interessante antwoorden over tegen.

Ik ben opgegroeid in een normaal gezin in Friesland. We werden eerst Christelijk opgevoed met de Bijbel en gingen naar een Christelijke school. Plotseling, toen ik een jaar of 15 was, kondigde mijn vader aan dat we nu wel konden stoppen met ‘die onzin’, want we geloofden allemaal toch niet meer in God en religie. Mijn vader is altijd al meer wetenschappelijk geweest en was na de aankondiging heel stellig over zijn geloof in ‘niets’. Ik noemde hem een ‘fundamentalistische atheïst’ in gedachten.

Maar hoe was dat voor mij? Ik kwam in een ontzettende identiteitscrisis terecht, want mijn geloof dat er meer is dan je kunt zien en aanraken is altijd heel sterk geweest. Zoals ik eerder al aangaf, is mijn intuïtie altijd bijzonder sterk geweest. Ik had er geen bewijs voor, maar ik wist vaak dingen over mensen en de wereld die ik niet kón weten logischerwijs. Waar moest ik heen met mijn gevoelens en intuïtie?

Daarnaast waren er ook altijd veel oordelen in ons gezin. Oordelen over hoe je eruit moest zien (slank, ‘gezond’), over hoe je met geld om moest gaan (zuinig, sparen) en vooral over wat intelligent zijn precies is (een academische achtergrond hebben). Dat er veel meer verschillende opvattingen bestaan die ook allemaal hun eigen waarde hebben, was niet iets wat ik van huis uit heb meegekregen.

Maar naast heel intuïtief ben ik ook altijd sterk empathisch geweest. Natuurlijk geloofde ik eerst de (voor)oordelen van mijn ouders ook, omdat ik zo opgevoed ben. Als ik echter een oordeel velde over een ander, voelde ik direct aan hoeveel het de ander raakte. Eerst was ik te jong om te bedenken wat ik dan kon doen om de ander minder te raken, maar naarmate ik ouder werd, werd het mij wel duidelijk dat het het oordelen zelf is wat mensen kwetst.

Wat ook steeds duidelijker werd voor mij, is dat spiritualiteit en een diepe verbinding met mijn ziel en de ongeziene wereld het belangrijkste in mijn leven is. Ik wilde hier graag over praten en mijn waarheid delen, maar dat werd natuurlijk niet op prijs gesteld. In het wetenschappelijke wereldbeeld van mijn ouders kwam het over alsof ik gek was geworden. Allerlei oordelen vlogen mij aan en ja, dat deed pijn. Ik liet een ander geluid horen en daar was geen plaats voor.

Hoe nu verder? In mijn wereldbeeld is er ruimte voor verschillende opvattingen. Een ieder mag zijn of haar eigen ideeën hebben over wat waar is. Ik heb sowieso gemerkt dat je waarheid verschuift naarmate je meer leert over jezelf en de wereld. Ik wil ook graag dat mijn zoon zijn eigen conclusies trekt over wat hij gelooft. Ik dring hem mijn spiritualiteit niet op. Ik leer hem echter wel om naast zijn rationele denken te voelen welke keuzes bij hem passen of niet. Ook leer ik hem dat iedereen iets bijzonders heeft en dat je van iedereen iets kunt leren.

Oordelen zijn alleen handig bij het maken van keuzes over je eigen leven. Ze zeggen helemaal niets over een ander. Wat iemand anders met zijn of haar leven doet, is aan hem of haar. Je kunt hooguit verrast zijn dat iemand het heel anders doet dan jij. Je kunt je grenzen aangeven en vertellen hoe jij het wilt doen met jouw leven en de ander kan daar een oordeel over hebben, maar dat betekent alleen maar dat die keuze niet juist is voor jou.

Hoe denk jij over oordelen en je eigen waarheid delen? Laat het me hieronder weten!

One thought on “Een ander geluid”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *