Afgelopen week las ik dit boek over de ontembare wilde vrouw:

Wauw! Afgelopen week las ik Women Who Run With The Wolves, Myths and Stories of the Wild Woman Archetype van Clarissa Pinkola Estés en ik was er helemaal van ondersteboven. Dit is het boek wat ik had willen lezen toen ik 20 was. Het had gekund, want het boek is al geschreven in de jaren ’90. Terugkijkend op de afgelopen 40 jaar, beschrijft dit boek precies waar ik allemaal tegenaan ben gelopen en hoe ik het allemaal heb geprobeerd op te lossen.

Estés beschrijft in dit boek dat het archetype van de Wilde Vrouw altijd aanwezig is in vrouwen van elke leeftijd, maar dat dit archetype hevig onderdrukt wordt in de cultuur van deze tijd. De Wilde Vrouw staat voor je intuïtie volgen, je creativiteit op je eigen manier uiten en het volgen van je natuurlijke ritmes.

Wat mij het meeste opviel was het idee dat dit archetype staat voor de cyclus van leven – dood – en weer leven. De dood is een essentieel onderdeel van het leven van de Wilde Vrouw. Dit betekent dat ze soms afscheid moet nemen van mensen, dingen of omstandigheden en door een rouwproces gaat. Middenin deze zwarte periode moet ze op zoek gaan naar een nieuwe manier van leven.

Wij meisjes wordt niet geleerd dat het leven bestaat uit ups én downs. Wij worden geacht altijd lief, aardig en zorgzaam te zijn. Ons wordt geleerd dat je er altijd voor anderen moet zijn en dat er geen tijd is om voor jezelf te nemen. Met andere woorden, ons wordt geleerd dat we ééndimensionaal moeten zijn, maar dat zijn we nou eenmaal niet.

Ook binnen de spirituele/new age beweging wordt altijd gestreefd naar eenheid (‘oneness’). We moeten streven naar een vreedzame samenleving waar geen verdriet, dood of afscheid bestaat. Maar we leven nu eenmaal in een wereld waarin dualiteit aan de orde van de dag is!

Als vrouw die veel te maken heeft met donkere, moeilijke dagen heb ik weinig ondersteuning ervaren. Er zijn maar weinig mensen die met je mee kunnen gaan het ‘donkere woud’ in. Als het moeilijk wordt, verdwijnen de meeste mensen.

In Women Who Run With The Wolves wordt duidelijk dat dit niet altijd zo is geweest. In vroegere tijden toen de Wilde Vrouw nog geëerd werd, was duidelijk dat deze dalen er ook bij hoorden en dat je er altijd sterker uitkwam. Andere, oudere vrouwen met meer ervaring begeleidden de meisjes en leerden hen dat het leven circulair is. De oudere vrouwen waren hen voor gegaan en waren er sterker en wijzer uitgekomen, waardoor ze de meisjes zo goed konden bijstaan.

Wat is daarvan overgebleven? Vrijwel niets! Als je geluk hebt, heb je een moeder of grootmoeder die wat wijsheid heeft kunnen opdoen in het leven, maar de meesten van ons moesten het zelf uitzoeken. Dit ging bij mij niet altijd goed. Ik moest mijn eigen pad vinden en dat ging gepaard met extra moeilijke tijden, omdat ik niet wist waar ik heen moest.

Ik hoop dat in de toekomst, wij vrouwen elkaar weer kunnen ondersteunen in onze pieken én dalen. Dat ik een oudere vrouw wordt met de nodige ervaring en wijsheid en dat ik jongere vrouwen kan bijstaan en helpen, zodat zij niet het gevoel hoeven te hebben dat ze dit boek 20 jaar eerder hadden moeten lezen, maar er geen toegang toe hadden.

Heb jij het gevoel dat je bij mensen terecht kunt als je in een dal zit? Laat het me hieronder weten!

2 thoughts on “De ontembare wilde vrouw”

  1. Nee helaas niet. En dat vind ik soms wel heel lastig. Ook het feit dat ik zelf wel vaak mensen vraag hoe het met ze gaat omdat ik dan zie of aanvoel dat het niet zo goed is. En dan zou je wel eens willen dat het andersom ook gebeurt. Maar ik weet ook dat ik niet kan verwachten dat iedereen is zoals ik ben.
    Ik ga ook op zoek naar dit boek!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *